Seksuolog, seksuolog kliniczny, psychoterapeuta — kto się czym zajmuje

Trzy różne kompetencje pod jedną nazwą

W praktyce pod słowem „seksuolog” kryją się osoby o różnym wykształceniu i różnych uprawnieniach. Rozróżnienie nie jest formalnością — od niego zależy, czy ktoś może przepisać Ci lek, skierować na badanie hormonalne, czy poprowadzić proces terapeutyczny.

Seksuolog lekarz

To lekarz — najczęściej ginekolog, urolog, endokrynolog lub psychiatra — który zdobył dodatkowe kwalifikacje z seksuologii. Może przeprowadzić badanie, zlecić diagnostykę hormonalną czy naczyniową i włączyć leczenie farmakologiczne.

Do niego kieruj się w pierwszej kolejności, gdy trudności towarzyszy ból, krwawienie, nagła zmiana funkcjonowania organizmu albo gdy zaczęły się po włączeniu nowego leku.

Seksuolog kliniczny

Najczęściej psycholog, który ukończył podyplomowe kształcenie z seksuologii klinicznej. Nie prowadzi leczenia farmakologicznego i nie bada, ale zna specyfikę trudności seksualnych i potrafi ocenić, czy ich źródło jest emocjonalne, relacyjne, czy wymaga diagnostyki lekarskiej.

To zwykle dobry punkt startu, gdy nie wiesz, do kogo się zgłosić — konsultacja pozwala rozdzielić te ścieżki, zanim zaczniesz obchodzić kolejne gabinety.

Psychoterapeuta

Psychoterapeuta pracuje nad źródłami trudności: nad tym, co dzieje się w relacjach, w historii i w przeżyciach, których często nie widać na pierwszy rzut oka. Sferą seksualną zajmuje się wtedy, gdy ma w tym kierunku dodatkowe przygotowanie.

W nurcie psychodynamicznym punktem wyjścia jest założenie, że trudność w sferze intymnej rzadko jest osobnym problemem technicznym — częściej wiąże się z tym, jak przeżywamy bliskość, kontrolę, wstyd czy zależność. Dlatego praca bywa dłuższa niż samo usunięcie objawu, ale sięga głębiej.

Do kogo z czym

Czym zajmuję się w tym gabinecie

Jestem psychoterapeutką, psycholożką i seksuolożką — pracuję rozmową, w nurcie psychodynamicznym, z osobami dorosłymi. Prowadzę konsultacje seksuologiczne i psychoterapię indywidualną.

Nie wykonuję badania fizykalnego, nie przepisuję leków i nie prowadzę terapii par. Jeśli obraz trudności wskazuje na podłoże somatyczne albo na potrzebę pracy z obojgiem partnerów, powiem o tym na konsultacji i wskażę właściwe miejsce.